Haber siteleri, adından da anlaşılacağı üzere haber vermek, haberdar etmek maksadıyla tanzim edilmiş, gerek mahallî gerekse daha geniş bir camiayı muhatap alan sitelerdir. Dolayısı ile gayesi haberdar etmektir. Peki, bu sitelerde köşe tutan yazar taifesinin konumu ne ola ki her sitede muhakkak birkaç “köşe yazarı” mevcuttur. Bunlar acaba, verilen haberleri analiz eden, yorumlayan, “bakın bu konuyu böyle anlamanız iktiza eder” diyen zeki adamlar mıdır?

Bahse konu siteler için internet gazetesi tabirini de kullanabiliriz pekâlâ. Böyle olunca “bakın bizim de yazarımız var” kabilinden vitrin mankeni konumundan yazar kurtulur. Kurtulunca ne olur? Hiçbir şey!

 

Sevgili Barış’ın isteğini kırmayıp, burada yazmayı kabul ettik. Geçen gün karşılaşınca: “- Abi, yeni yazı göndersene” deyiverdi. Al sana yeni bir yazı; kim okur ve ne düşünür bilmem. Hani okuyucu yorumu olsa bir fikir sahibi olurduk. Ne yazmamı istiyorsun Barış? İçimden haber versem, haber siten taşıyamaz, çöker. Dışıma da ben bîganeyim…

Asıl haber doğumumuzla başladı, ne haber! Ekranlar karşısında haber dinliyor herkes; dinleyen asıl haberden bihaber! İnsanın kendinden haberdar olmasıdır mesele. İnsan niçin kitap okur, haber takip eder, müzik dinler mesela, film seyreder? Niçin ağlar, niçin güleriz?  Sevmek, öfkelenmek, konuşmak, susmak, yazmak… Yaşamak niyedir?

Ne istersiniz kuşlardan?

İsterseniz hava sahasını kapatın kuşlara, uçmasınlar.

Sürün şehirden kuşları ve maket kuşlar yapıp asın dallara; günümüz kentlerine pek yakışır! Sonra bu CD konusu... Gökyüzüne, ağaçlara bakamaz olduk; bir ışık yansıması ki gözlere zarar. Kuş evleri yapan ecdadın torunları nelerle meşgul, Allah’ım! Arif Nihat Asya’nın diliyle seslenelim: